Σχόλιο περί του καταραμένου 70
Το ’70 ως ιδέα και ήχος, για μας τους μπουζουκοβόρους ακροατές λαϊκών τραγουδιών, είναι μιά ιδιαίτερη εποχή με χαρακτήρα, ήχο και εικόνες μοναδικές. Στον απόηχο της χειμαρρώδους εποχής του ’60 σπουδαίοι μουσικοί – πολλοί απ’ αυτούς δικαιώθηκαν στην πορεία – παρεξηγημένοι τραγουδιστές και λαμπερές ηχογραφήσεις στα λιγοστά στούντιο της εποχής έδωσαν έναν ήχο καθαρό και ένα μουσικό πνεύμα πλούσιο σε αρμονία, γνώση και μουσικότητα. Αν συνδιαστεί δε με το πνεύμα εκείνο, που σε αντίθεση με τις πολιτικοποιημένες νεολαίες, τα ταγάρια και τα ινδικά, την χίππικη ατμόσφαιρα της εποχής στον απόηχο του Γούντστοκ, τους συνταγματάρχες της ΥΕΝΕΔ και το επαναστατικό πολιτικό τραγούδι σαν επίσημο πρόσωπο του καθωσπρέπει πολιτισμού, τα μπουζουκοτράγουδα που ακούγονταν από τα τζουκμπόξ στα σουβλατζίδικα, στα διαλείμματα των θερινών σινεμά και στους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που πουλούσαν οικόπεδα με δόσεις, ήταν πάντα το αντίπαλο δέος Μ.Α